صوفة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صوفة. [ ف َ ] (ع اِ) پشم گوسفند و آن اخص است از صوف . (منتهی الارب ).
صوفة. [ ف َ ] (اِخ ) پدر قبیله ای است از مضر. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). بنی صوفه در تمام دوره ٔ سلطه ٔ بنی جرهم و بنی خزاعه سه چیز از مراسم حج را بعهده داشتند: اجازه ٔ عرفات، افاضه ٔ از مزدلفه، اجازه ٔ ازمنی . (تاریخ اسلام تألیف فیاض چ ١ ص ٤٣).