ضاحیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ضاحیة. [ ی َ ] (ع ص، اِ) تأنیث ضاحی . کرانه ٔ چیز: ضاحیة کل شی ٔ؛ کرانه ٔ ظاهر هر چیزی . (منتهی الارب ). ج، ضواحی . ◄ آشکار. یقال : فَعلَه ضاحیة؛ ای علانیة. (منتهی الارب ). ◄ ضاحیةالمال ؛ اشتری که بوقت چاشت آب خورد. (منتهی الارب ). ◄ ضاحیة البصرة؛ خلاف باطنه ٔ آن است . ◄ از شهر آن سوی که صحرا بود. ◄ نامیست آسمان را. (مهذب الاسماء).