ضظغ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ضظغ. [ ض َ ظِ ] (ع اِ) صورت هشتم از صور هشتگانه ٔ حروف جمل . ضَظِغ لا، نیز گویند یعنی آنانکه همزه، یعنی الف محرکه و الف، یعنی همزه ٔ غیرمتحرک را دو حرف گیرند ضَظِغ لا گویند. یعنی ض و ظ و غ و الف . ♦ ضَظِغ و ابجدِ چیزی یا کاری بودن ؛ اول و آخر او، همه ٔ او بودن : رادی راتو اوّل و آخری حرّی را توضَظِغ و ابجدی . فرخی .