طال بقا

طال بقا. [ ل َ ب َ ] (از ع، جمله ٔ فعلیه ٔ دعایی، اِ مرکب ) جمله ٔ دعائی مأخوذ از جمله ٔ عربی «طال بقائه ». یعنی زندگانی او دراز باد یا جاودان باد. و فارسی زبانان هاء ضمیر آن را حذف کنند و طال بقا گویند و آن را در درود گفتن و آفرین خواندن و ثناگوئی به کار برند : و در ضیافت دولت طفیلیان مملکت را مرحبائی و طال بقائی شنوانیده آید. (سندبادنامه ص ٣٥). تا نیاید وحی ز او غرّه مباش تو بدان گلگونه ٔطال بقاش . مولوی . ثنا و طال بقا هیچ فایده نکند که در مواجهه گویند راکب و راجل . سعدی .