طاوس فلک

طاوس فلک . [ ووس ِ ف َ ل َ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از آفتاب است، چنانکه زاغ کنایه از سیاهی شب است : چو طاوس فلک بگریخت در باغ به گل چیدن بباغ آمد سیه زاغ . نظامی . طاوس فلک هر شب شد سوخته بال و پر هم شمع رخت سوزد گر بال و پری دارد. عطار.