طبابة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طبابة. [ طِ ب َ ] (ع اِ) نورد ابر. ◄ ریگ . ◄ دراز از زمین و ابر و چرم . (منتهی الارب ) (آنندراج ). زمین .هامون در یکدیگر پیوسته . (مهذب الاسماء). ج، طباب، طبابات . جج، اَطبه . (مهذب الاسماء). ◄ جامه ٔ پیش گشاده ٔ درازدامن . ◄ دوال که درزهای مشک به وی گیرند. (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ مغز که کفشگر در میان درز گیرد. (مهذب الاسماء). السیر الذی یکون فی اسفل القربة بین الخرزتین . (منتهی الارب ). مَغزی . زِه . ◄ طبابةالمساء و طبابها؛ طره ٔ دراز آسمان که بر افق نمایان باشد. (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ (اِمص ) پچشکی . (منتهی الارب ) (آنندراج ). پژشکی . پزشکی . رجوع به طب شود.
طبابة. [ طَ ب َ ] (ع اِ) کباب . طباهیج . تاهه . ◄ گوشت پخته ٔ نرم و نازک .