طبة

طبة. [ طِب ْ ب َ ] (ع اِ) نورد ابر. ◄ زمین دراز گیاه ناک . ◄ جامه ٔ پیش گشاده ٔ درازدامن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). جامه ٔ دراز. (نسخه ای از مهذب الاسماء). ◄ پوست دراز. ◄ دوال دقیق . ◄ خط شعاع آفتاب . (منتهی الارب ) (آنندراج ). ج، طِبَب . (منتهی الارب ) (آنندراج )(مهذب الاسماء). ◄ گونه . (منتهی الارب ).

طبة. [ طُب ْ ب َ ] (ع اِ) دوال که درزهای مشک به وی گیرند. اوالسیر الذی یکون فی اسفل القربة بین الخرزتین . (منتهی الارب ). مغزی . زِه .