طبحة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

طبحة. [ طَ ح َ ](اِخ ) (به معنی کشتن ) اول تواریخ ایام ملاحظه در باطح . جایگاهی است بین حلب و فرات . (قاموس کتاب مقدس ).