طبیب القلب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طبیب القلب . [ طَ بُل ْ ق َ ] (ع ص مرکب، اِ مرکب )(اصطلاح تصوف ) شخصی را گویند که عارف بود بعلم توحید، و قادر باشد به ارشاد و تکمیل مریدان . کذا فی کشف اللغات . (کشاف اصطلاحات الفنون ) (آنندراج ). ◄ زهره که مطربه ٔ فلک است . (آنندراج ) (شعوری ). ◄ سرودگوی خوش الحان و خوب صورت و مطبوع طبع.