طبیعت شناس

طبیعت شناس . [ طَ ع َ ش ِ ] (نف مرکب ) کنایه از طبیب و معالج باشد. (برهان ). طبیب حاذق : امید عافیت آنگه بود موافق طبع که نبض را به طبیعت شناس بنمائی . سعدی (از آنندراج ). طبیعت شناسان هر کشوری سخن گفت با هر یک از هر دری . سعدی (بوستان ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی