طخش

طخش . [ طَ ] (اِخ ) دهی است در دو فرسنگی مرو. (معجم البلدان چ مصر ج ٦ ص ٣٢). یقال : لها تخح [ ظ: تخج ]. (سمعانی ).

طخش . [ طَ / طَ خ َ ] (ع مص ) تاریک شدن چشم . یقال : طخشت عینه طخشاً و طَخَشاً. (منتهی الارب ) (آنندراج ).

طخش . [ طَ خ َ ] (ع اِ) ابن البیطار گوید: درختی است که در اسپانیا از آن کمان کنند. مردمان گویند که آن «از ملک » است، لکن یقین نیست و برخی گویند که «مران » است و بعضی گمان برند که طخش «شوحط» است . و بدو نیز بسی ماننده است . برگ آن تقریباً همانند برگ بید است و ثمری سبز دارد که چون پخته شد سرخ گردد، و آن را هسته ای است که از آن روغن گیرند و بطعم عفص است . و نیز همین شروح را در باب درختی که سمی است داده اند که تنها با درخت پیشین در اسم شریک است و من این درخت را نشناسم . لکلرک در ترجمه گوید: با این اختلافات مرادف آنرا در یونانی و لاتینی تعیین کردن ممکن نباشد، تنها میتوان گفت که این نام شبیه به طخوس لاتینی است .