طراز

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

طراز. [ طُ ] (اِ) کارگاه بت . (فقط در یک نسخه ٔ خطی از فرهنگ اوبهی ).

طراز. [ طُرْ را ] (اِخ ) تارجه . شهری است از شهرهای اسپانیا .

طراز. [ طَرْ را ] (ع ص ) نگارگر جامه . زینت کننده . این صنعت در میان بنی اسرائیل در وقتی که از مصر بیرون آمد معروف بود. (خرو ٢٨، ٣٩، ٣٥، ٣٨، ٢٣) (قاموس کتاب مقدس ).

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

پیرامون، حاشیه، سجاف، عطف، فراویز، یراق راه، روش، طرز، قاعده، قانون، نمط کارگاه دیبابافی،