طراوه

طراوه . [ طَ وَ ] (اِخ ) کوهی است معروف در نجد. ◄ جایگاهی است که در شعر ذکر آن آمده است . (مراصدالاطلاع ).

طراوه . [طَ وَ / رِ ] (اِ) جامه ای باشد ابریشمی که بر سر سنان نیزه و علم بندند. (برهان ). جامه ٔ ابریشمی و رنگین که بر سر سنان نیزه و علم بندند و در مؤید بجای واو، دال مهمله نوشته . (آنندراج ) (غیاث اللغات ). رجوع به فرهنگ شعوری ص ١٦٨ و طراده در معنی عَلَم شود.