طرقی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طرقی . [ طَ ] (اِخ ) دهی از دهستان فاروج بخش حومه ٔ شهرستان قوچان در ٣٠هزارگزی شمال باختری قوچان و ٥هزارگزی جنوب شوسه ٔ قوچان به شیروان . جلگه و معتدل با ٥٦ تن سکنه . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٩).
طرقی . [ طَ ] (اِخ ) ابوالعباس احمدبن ثابت بن محمد طرقی اصفهانی . متوفی بسال ٥٢٠ هَ . ق . حافظی ماهر و محدثی آگاه بوده است . رجوع به انساب سمعانی برگ ٣٧٠ الف شود.
طرقی . [ طَ ](ص نسبی ) منسوب به طرق که قریه ای است شهرک مانند و تا اصفهان بیست فرسنگ مسافت دارد. (الانساب سمعانی ).