طفولیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طفولیت . [ طُ لی ی َ ] (ع اِمص ) کودکی . بچگی . صباوت . خردسالی . صبا : از عصر طفولیت به زمان شباب رسید. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٣٩٧). او در سن طفولیت ... موسم ضعف رای و نقصان رشد بود. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٢٠٥). یاد دارم که در ایام طفولیت متعبد بودمی و شبخیز. (گلستان ).