طلایگی
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(طَ یَ) [ ع - فا. ] (حامص.) طلایه بودن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(طَ یَ) [ ع - فا. ] (حامص.) طلایه بودن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طلایگی . [ طَ ی َ / ی ِ ] (حامص ) طلایه بودن . عمل طلایه . پیش قراولی و نگهبانی لشکر : مسلم بن زیاد کس بنزدیک مهلب فرستاد و گفت بگوی تا برود و این لشکر بیند که به چه اندازه است و آنچه شرط طلایگی باشد بجا آورد. (تاریخ بخارا).