طلبة
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(طَ لَ بِ) [ ع. طلبة ] (اِ.) ج. طالب.<BR>۱- دانشجوی علوم دینی.<BR>۲- خواهندگان.<BR>۳- دانش پژوهان.<br>
فرهنگ فارسی معین
(طَ لَ بِ) [ ع. طلبه ] (اِ.) ج. طالب. ۱- دانشجوی علوم دینی. ۲- خواهندگان. ۳- دانش پژوهان.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طلبة. [ طَ ل ِ ب َ ] (ع اِ) خواسته . مطلوب . (منتهی الارب ).
طلبة. [ طِ ل َ ب َ ] (ع اِ) ج ِ طِلب . (منتهی الارب ).
طلبة. [ طِ ب َ ] (ع اِمص ) بازجست . اسم است طلاب را. ◄ (اِ) زن ِ خواسته . معشوقه ٔ مرد. ◄ ام طلبة؛ عقاب . (منتهی الارب ).
مترادف و متضاد واژهدان
تلمیذ، دانشآموز، دانشجو، محصل (علوم دینی) (متضاد: استاد) دینپژوه، مذهبپژوه
واژگان فارسی سره واژهدان
چرایی جوی، هاوشت، دین آموز