طلحی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طلحی . [ طَ حی ی ] (ع ص نسبی، اِ)نام قسمی کاغذ. (ابن الندیم ). نام قسمی کاغذ در قدیم منسوب به طلحةبن طاهر دومین امیر از امرای طاهری .
طلحی . [ طَ حی ی ] (ص نسبی ) منسوب به طلحةبن عبیداﷲ مشهور. (سمعانی ).
طلحی . [ طَ حی ی ] (اِخ ) ابواسحاق طلحةبن عبیداﷲبن محمدبن اسماعیل بصری . ندیم موفق خلیفه ٔ عباسی . متوفی بسال ٢٧١ هَ .ق . و کتاب المتیمین و کتاب جواهر الاخبار از اوست .