طهیان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طهیان . [ طَهَْ / طَ هََ ] (اِخ ) کوهی است . (منتهی الارب ). نام قله ٔ کوهی است در یمن . (از معجم البلدان ).
طهیان . [ طَ هََ ] (ع اِ) سرکوه . ◄ تراشه ٔ چوب . (منتهی الارب ). ◄ کوزه آویز. (مهذب الاسماء در سه نسخه ٔ خطی ).