طهیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طهیة. [ طُ هََ ی ْ ی َ ] (اِخ ) قبیله ای است . (منتهی الارب ). و رجوع به عقدالفرید ج ٣ ص ٢٩٨ و ج ٦ ص ٨ و ٦٦ و ٦٩ شود.
طهیة. [ طُ هََ ی ْ ی َ ] (اِخ ) دختر عبدشمس بن سعد از طائفه ٔ تمیم عدنانیه یا جاهلیه است از ابناء عدنانیه که به «بنوطهیة» معروفند و نسبت به وی طهوی بسکون هاء میباشد. (الاعلام زرکلی ج ٢ ص ٤٥٢).
طهیة. [ طُ هََ ی ْ ی َ ] (اِخ ) ابن ابی زهیر الهندی . رجوع به عقدالفرید ج ١ ص ٢٨٨ و الاصابه ج ٣ ص ٨، ٢٩٧ شود.