طَحاها

وَ الأَرْضِ وَ مَا طَحاها «طَحاها» از مادّه «طحو» (بر وزن سهو) هم به معناى انبساط و گستردگى آمده است، و هم به معناى «راندن، دور کردن و از میان بردن»، و در اینجا به معناى گستردن است; چرا که: اوّلاً ـ زمین در آغاز در زیر آب غرق بود، تدریجاً آبها در گودال هاى زمین قرار گرفت، خشکى ها سر بر آورد و گسترده شد، که از آن تعبیر به «دحو الارض» نیز مى شود. ثانیاً ـ زمین در آغاز به صورت پستى ها و بلندى ها با شیب هاى تند و غیر قابل سکونتى بود، باران هاى سیلابى مداوم باریدند، ارتفاعات زمین را شستند، در دره ها گستردند، و تدریجاً زمین هاى مسطح و قابل استفاده براى زندگى انسان، و کشت و زرع به وجود آمد. بعضى از مفسران معتقدند که در این تعبیر، یک اشاره اجمالى به حرکت زمین نیز وجود دارد; چرا که یکى از معانى «طحو» همان راندن است، که مى تواند اشاره به حرکت انتقالى زمین به دور آفتاب، و یا حتى حرکت وضعى آن به دور خود، و یا هر دو باشد.(12)