ظاهری

(~.) [ ع. ] (ص نسب.)<BR>۱- منسوب به ظاهر.<BR>۲- قشری.<BR>۳- کسی که به ظاهر آیات قرآن توجه می‌کند.<br>

(~.) [ ع. ] (ص نسب.) ۱- منسوب به ظاهر. ۲- قشری. ۳- کسی که به ظاهر آیات قرآن توجه می‌کند.

ظاهری . [ هَِ ] (اِخ ) لقب ابن حزم ابومحمد علی بن احمدبن سعیدبن حزم اموی اندلسی . رجوع به ابن حزم ... شود.

ظاهری . [ هَِ ] (ص نسبی ) مذهب فقهی منسوب به ابوسلیمان داودبن علی بن خلف اصفهانی متوفی به سال ٢٧٠ هَ . ق . که به ظاهر آیات و احادیث عمل میکرد. این مذهب عبارت است از اخذ به کتاب و سنت و الغاء رأی و قیاس و تأویل و این کلمه گاهی مقابل باطنی آید، یعنی مذهب سبعیه و باطنیان : فاطِمیم فاطمیم فاطمی تا تو بدرّی ز غم ای ظاهری فاطمه را عایشه مایندر است پس تو مرا شیعت مایندری شیعت مایندری ای بدنشان شاید اگر دشمن دختندری . ناصرخسرو. ◄ مقابل صوفی نیز آید و شاید این معنی از همان لقب داودبن علی آمده باشد. ◄ قشری . خشک . رجوع به الانساب سمعانی و الفهرست ابن ندیم و المیزان الشعرانی و دائرةالمعارف اسلام و رجوع به ظاهریة شود.

صوری، قشری بیرونی، داخلی، سطحی ظاهربین ظاهرگرا، قشرگرا (متضاد: باطنی) ، درونی

آشکار، صوری خارجی، بیرونی قابل رؤیت، علنی، ظاهر، مرئی، پیدا، آشکار قشری، سطحی، کم‌عمق خوش‌نما گول‌زننده، فریبنده نمایشی، آکروبات، عاریتی، غیرحقیقی، غیرواقعی، تصنعی، ساختگی، قلابی، جعلی

رویه‌ای