ظهری

ظهری . [ ظِ ری ی ] (ع ص ) پس پشت انداخته . فراموش کرده . قوله تعالی : ورأکم ظهریاً (قرآن ٩٢/١١)؛ أی بظهر و هو ان تنساه و تغفل عنه . (مهذب الاسماء). ◄ شتر آماده ٔ جهت حاجت . ج، ظهاری ّ.

ظهری . [ ظِ ] (ص نسبی ) منسوب به ظهر که بطنی است از حِمْیَر. (سمعانی ).