ظهیر فاریابی | غزلیات | شماره ۸

من که هرشب بی‌خیالت دیده در خون کشم حاش لله بار عشق دیگران را چون کشم؟ گر چو گردونم بگردانی به گرد این جهان در سرآبم گر چو گردون ناله بر گردون کشم ور درون جان من چیزی بود جز عشق تو دست گیرم جان خود را زان میان بیرون کشم چون ظهیری از غم عشقت ندارم دست را چون شفق از پا گریبان دامن اندر خون کشم