ظهیر فاریابی | قصاید | شماره ۸۱

زهی مسخر حکمت ز ماه تا ماهی شه ستاره سپاه و سپهر درگاهی چوبندگان، مه و خورشید بر درت شب و روز نشسته‌اند به هر خدمتی که در خواهی تویی که از ره تسبیب، قسط روزی خلق به دست توست گر افزایی و اگر گاهی تو آن سپهر شکاری که شیر بیشه چرخ ز بیم تیغ تو تن دردهد به روباهی به حلم و پر هنری چون خرد در ارواحی به رفق و خوش سخنی چون سخن در افواهی به مصر ملک خدایت عزیز کرد و هم اوست که داد تخت عزیزی به یوسف چاهی ز توست چهره دین را طراوت از پی آنک به تیغ حجت، آثار صبغه اللهی برد سنان تو از چشم روز بینایی دهد ضمیر تو از راز چرخ آگاهی شکست نامده از هیچ روی در حشمت مگر به طره جعد بتان خرگاهی کجا رسد مه و خورشید، چون کند می‌لعل به روز پیش تو خورشیدی و به شب ماهی خدایگانا دانی که خدمت تو مرا مقدم است بر اغراض مالی و جاهی زمانه سرزنشم کرد و گفت خیره! چرا فتادی از در شاه جهان به گمراهی؟ جواب دادم و گفتم که نیک بازاندیش که زین زمانه منم یا تو مخطی و ساهی؟ اگر فتاده‌ام از خدمتش شبانروزی گزیده‌ام به دعا خدمت سحرگاهی مرا چو شاه گزیده ست و شاه را یزدان نه من ز بندگی افتم نه شاه از شاهی رسید موسم نوروز و دشمنان ز حسد همی زنند نفسهای سرد دی ماهی تو بر سریر ملکشه نشسته‌ای چه عجب…؟ اگر بود همه نوروز تو ملکشاهی به رغم اعدا عمرت دراز باد از آنک نگیرد از دم خفاش روز کوتاهی به امر و نهی بران بر زمانه حکم که نیز زمانه را نبود جز تو آمر و ناهی