عادل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عادل . [ دِ ] (اِخ ) نامی از نامهای خدا.
عادل . [ دِ ] (ع ص ) داددهنده . ج، عدول . (منتهی الارب ) (آنندراج ). مقابل فاسق . ◄ مشرک که غیر حق تعالی را به حق برابر و شریک سازد. (مهذب الاسماء). و منه قول امراءة للحجاج انک لقاسط عادل ؛ أی مشرک . (اقرب الموارد). ◄ راست . درست . مستقیم ؛ میزان عادل یعنی ترازوئی راست، مقابل میزان مایل . (مهذب الاسماء).
عادل . [ دِ ] (اِخ ) لقب انوشروان است : همی نازد بعهد میر مسعود چو پیغمبربه نوشروان عادل . منوچهری . به آنچه ملک عادل انوشروان کسری بن قباد سعادت ذات ... (کلیله و دمنه ).