عادیات

وَ الْعادِیاتِ ضَبْحاً «عادیات» جمع «عادیة» از مادّه «عَدْو» (بر وزن صبر) در اصل، به معناى گذشتن و جدا شدن است، خواه قلباً بوده باشد، که آن را «عداوت» گویند، و یا در حرکت خارجى، که آن را «عدو» (دویدن) مى خوانند، و گاه در معاملات، که آن را «عدوان» مى نامند، و در اینجا منظور همان دویدن با سرعت است.(5)