عارف شیرازی

عارف شیرازی .[ رِ ف ِ ] (اِخ ) میرزا آقا علی اکبر پسر میرزا ابوالحسن شاعر و ادیب کامل بود. مدتی در کربلا اقامت کرد و آنگاه به حیدرآباد و بمبای شتافت و عاقبت به لکهنورفت و با فقر و فاقه میگذراند تا از طرف محمد علی شاه حاکم «اود» برای او راه معاشی معین کردند وی به سال ١٢٦١ در لکهنو وفات یافت و از جمله اشعار اوست : کمندگردن جان گشت زلف عنبرین بویی ز یکدانه بدام آورد دل را خال هندویی نه یادم کرد آن نامهربان نی رفت از یادم سرو کارم فتاده با عجب بدکیش و بدخویی . (از ریحانة الادب ج ٣ ص ٧٤). و رجوع به قاموس الاعلام ترکی ج ٤ ص ٣٠٣٩ شود.