عاری

عاری . (ع ص ) برهنه . ج، عُراة. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (غیاث اللغات ). رجل عاری الاشاجع؛ مردی که گوشت ندارد. (مهذب الاسماء). کسی که به بیماری «عروا» مبتلا شود. (اقرب الموارد). ◄ مبرا و بی مو. ◄ صاف . ◄ معاف . ◄ ساده . نادان . (ناظم الاطباء). ◄ جوینده و آهنگ کننده ٔ احسان از کسی . ◄ امر عارض شونده . نازل شونده . (اقرب الموارد).

عاری . (اِخ ) محمدبن ابراهیم بن عبدالرحمان الاریحاوی عاری در سالهای ١٠١٨ - ١١٩٩ هَ . ق . می زیست و یکی از فقها و مفتیان بود. (الاعلام زرکلی ).