عاشق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عاشق . [ ش ِ ] (ع ص ) عشق آرنده . ج، عُشّاق . (منتهی الارب ) (مهذب الاسماء) (آنندراج ). آنکه در دوستی کسی یا چیزی به نهایت رسیده باشد. دل شیفته . شیفته دل . دلداده . دلشده . دل سوخته . دلباخته . دل از دست داده . دل از دست رفته : اورا حاسدان و عاشقان خاستند. (تاریخ بیهقی ص ٣٨٢). تو هم معشوق و هم عاشق تو هم مطلوب و هم طالب تو هم منظور و هم ناظر تو هم شاهی و هم دربان . ناصرخسرو. عاشقان جان فشان کنند همه شاهدان کار جان کنند همه . خاقانی . بقا دوستان را فنا عاشقان را من آن عاشقم کز بقا میگریزم . خاقانی . عاشقان کشتگان معشوقند برنیاید ز کشتگان آواز. سعدی .
عاشق . [ ش ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان ترگور بخش سلوانا شهرستان ارومیه واقع در هشت هزارو پانصدگزی شمال باختر سلوانا و چهارهزارو پانصدگزی باختر راه ارابه رو موانا به ارومیه محلی کوهستانی و سردسیر است و ١٢٠ تن سکنه دارد. آب آن از چشمه و محصول آن غله و شغل اهالی زراعت و گله داری و صنایع دستی آنان جاجیم بافی است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٤).