عبدالجواد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبدالجواد. [ ع َ دُل ْ ج َ ] (اِخ ) ابن شعیب بن احمد القنائی بصری از فضلا بود. او راست : القهوة المدارة فی تقسیم الاستعاره . النسیم العاطر فی تقسیم الخاطر. العظة الوفیة فی یقظة الصوفیة. وی به سال ١٠٧٣ هَ . ق . درگذشت . (الاعلام زرکلی ).
عبدالجواد. [ ع َ دُل ْ ج َ ] (اِخ ) ابن عبداللطیف القایاتی از فقهاء شافعی و متصوفان بود. مولد و وفات او شهر قایات مصر بود. او را مجموع فتاوی و رسائلی است فی الانتصار لاهل الطریق فی امور انکرت علیهم . وی به سال ١٢٢٩ هَ . ق . متولد و در ١٢٨٧ هَ . ق . درگذشت . (الاعلام زرکلی ).
عبدالجواد.[ ع َ دُل ْ ج َ ] (اِخ ) رجوع به ادیب نیشابوری شود.