عبدالرحمان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبدالرحمان . [ ع َ دُرْ رَ ] (اِخ ) ابن حسین بن عبداﷲ البکری الفاروثی فقیه متصوف واز مردم دمشق بود و شعر نیکو میگفت . به سال ٧١١ هَ . ق . متولد شد و در ٧٧٦ درگذشت . (از الاعلام زرکلی ).
عبدالرحمان . [ ع َ دُرْ رَ ] (اِخ ) ابن حسن الاصبهانی معروف به ابوسعد النیشابوری . از حفاظ حدیث بود. او راست : کتاب شرف المصطفی و جز آن وی به سال ٣٠٧ هَ . ق . درگذشت . (از الاعلام زرکلی ).
عبدالرحمان . [ ع َ دُرْ رَ ] (اِخ ) ابن حسن بن سعید الخزرجی القرطبی، مکنی به ابوالقاسم . عالم به قراآت بود. او راست : کتاب القاصد در علم قرائت .وی به سال ٤٤٦ هَ . ق . درگذشت . (از الاعلام زرکلی ).