عبدالقادر گیلانی | غزلیات | شماره ۷۲ - دل زار

بگو با این دل زارم کشد جور و جفا تا کی کجائی لذت شادی، غم و درد و بلا تا کی شدم بیگانه از خویش و نگشت او آشنا با من کند بیگانگی چندین به من آن آشنا تا کی مکن قصد چو من در ره فتاده از برای تو ز حد بگذشت مشتاقی نیائی سوی ما تا کی دلم طاقت نمی‌آرد تو هم انصاف پیش آور زتو جور و جفا چندین ز من مهر و وفا تا کی بروای جان از آن گلزار بوئی سوی من آور کشیدن منت بسیار از باد صبا تا کی گشایندم قبا تا من بیاسایم زعمر خود گره در دل مرا باشد از آن بند قبا تا کی گر او را کشتنی باشد بکش ور نه کن آزادش بود در دست تو محیی اسیر و مبتلا تا کی