عبهر

عبهر. [ ع َ هََ ] (ع ص ) پر گوشت و بزرگ از مردم . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). ◄ اسب آکنده گوشت . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد). ◄ دراز و نازک و خوش تن از هر چیزی . (منتهی الارب ). ◄ (اِ) نرگس . ◄ یاسمین . ◄ بستان افروز. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ نرگس که در میان آن زرد باشد به خلاف شهلا که سیاه باشد. (غیاث اللغات ) (مهذب الاسماء) : ببوئیدم او را وز آن بوی او برآمد ز هر موی من عبهری . منوچهری . در آفتاب عبهر تو هست تازه تر کز فر و تازگی برد از عبهر آفتاب . خاقانی . سوسن او بگونه ٔ سنبل لاله ٔ او برنگ عبهر اوست . خاقانی .