عبوثران
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبوثران . [ ع َ ب َ ث ُ / ث َ ] (ع ص، اِ) کافور خوشبوی . (مهذب الاسماء). گیاهی است خوشبو. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد). ◄ کار سخت . ◄ شر. ◄ ناخوش . ◄ درخت بسیارخار که کسی که بدان افتد خلاص نیابد. (اقرب الموارد).