عبودیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(عُ یَّ) [ ع. عبودیة ] (مص جع.)<BR>۱- بندگی کردن، پرستش کردن.<BR>۲- طاعت نمودن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(عُ یَّ) [ ع. عبودیه ] (مص جع.) ۱- بندگی کردن، پرستش کردن. ۲- طاعت نمودن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبودیت . [ ع ُ دی ی َ ] (ع اِمص ) عبودیة. بندگی کردن . (غیاث اللغات ) (المنجد) : و دلهای خواص و عوام بر طاعت و عبودیت بیارامید. (کلیله ص ٣٧٧). از ثری تا به ثریا به عبودیت او همه در ذکر مناجات و قیام اند و قعود. سعدی .
مترادف و متضاد واژهدان
بندگی، رقیت ستایش، طاعت، عبادت، نماز، نیایش (متضاد: آزادگی، حریت)