عبودی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبودی . [ ع َ ی ی ] (ص نسبی ) نسبت است به عبود.
عبودی . [ ع َب ْ بو دی ی ] (اِخ ) احمدبن عبدالواحدبن عبودبن واقد، مکنی به ابوعبداﷲ. از ولیدبن الولید القلانسی و مروان بن محمد و ابی مسهر عبدالاعلی بن مسهر الدمشقی روایت کند و ابوبکربن ابی داود السجستانی و ابوحاتم الرازی و فرزندش عبدالرحمان از وی روایت کنند. (از اللباب ج ٢ ص ١١٧).