عبیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عبیة. [ ع ِ / ع ُب ْ بی ی َ ] (ع اِمص ) بزرگ منشی . فخر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). ◄ ناز و منه عبیة الجاهلیة؛ ای نخوتها. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). رفع عنکم عبیة الجاهلیة؛ ای نخوتها. (اقرب الموارد).
عبیة.[ ع ُ ب َی ْ ی َ ] (اِخ ) نام زنی است . (منتهی الارب ).
عبیة.[ ع ُ ب َی ْ ی َ ] (اِخ ) دو آب است بنی قیس بن ثعلبه را واقع به بطن فلخ از ناحیه ٔ یمامه . (معجم البلدان ).