عبید زاکانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۷

قومی ز پی مذهب و دین می‌سوزند قومی ز برای حور عین میسوزند من شاهد و می‌دارم و باغی چو بهشت ویشان همه در حسرت این میسوزند