عبید زاکانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۵

ای دل پس از این انده بیهوده مخور زین پیش غم بوده و نابوده مخور جان میده وداد طمع و حرص مده غم میخور و نان منت آلوده مخور