عبید زاکانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۵

دوران بقا بی‌می و ساقی حشواست بی‌زمزمه نای عراقی حشو است چندانکه فذالک جهان می‌نگرم بارز همه عشرتست و باقی حشواست