عبید زاکانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۴۸

کجا کسیکه مرا مژده چمانه دهد علی‌الصباح به من باده شبانه دهد ز دوستان و عزیزان که باشد آنکه مرا نشان به کوی مغان و می‌مغانه دهد خوشا کسیکه چو رندان ز خانه وقت سحر بدر گریزد و تن در شرابخانه دهد غلام دولت آنم که هرچه بستاند به شمع و شاهد و چنگ و دف و چغانه دهد ز غم پناه به می‌بر که می‌به خاصیت نتیجه عیش خوش و عمر جاودانه دهد مرو به عشوه زاهد ز ره که او دایم فریب مردم نادان بدین فسانه دهد به اعتقاد شنو پند سودمند عبید که او همیشه ترا پند عاقلانه دهد