عجلون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عجلون . [ع َ ] (اِخ ) پادشاه موآبیان که ١٨ سال بنی اسرائیل رابنده ٔ خود گردانید و با عمونیان و عمالقه معاهده نموده، اریحا را مفتوح ساخته، در آنجا ساکن شد تا وقتی که اهود وی را به قتل رسانید. (قاموس کتاب مقدس ).
عجلون . [ ع َ ] (اِخ ) (گوساله مانند) یکی از شهرهای آموریان که در یهودا بود. و فعلاً آن را عجلان گویند و آن تلی است که به مسافت ده میل بشمال شرقی غزه واقع است . (از قاموس کتاب مقدس ).