عذاب ادنى

الْعَذابِ الأَدْنى «عذاب ادنى» معناى گسترده اى دارد که غالب احتمالاتى را که مفسران به طور جدا گانه در تفسیر آن نوشته اند، در بر مى گیرد. از جمله این که منظور مصائب و درد و رنجها است. یا قحطى و خشکسالى شدید هفت ساله اى که مشرکان در «مکّه» به آن گرفتار شدند، تا آنجا که مجبور گشتند از لاشه مردارها تغذیه کنند! یا ضربه شدیدى است که بر پیکر آنها در جنگ «بدر» وارد شد. و مانند اینها. اما این که بعضى احتمال داده اند که منظور «عذاب قبر» یا «مجازات در رجعت» است، صحیح به نظر نمى رسد; زیرا با جمله «لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ» (شاید از اعمال خود باز گردند) سازگار نیست.(1)