عراقی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۴

ای دوست، فتاد با تو حالی دل را مگذار ز لطف خویش خالی دل را زیبد به جمال تو خود بیارایی دل زیرا که تو بس لایق حالی دل را