عراقی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۵

من باز ره خانه خمار گرفتم ترک ورع و زهد به یک بار گرفتم سجاده و تسبیح به یک سوی فکندم بر کف می‌چون رنگ رخ یار گرفتم کارم همه با جام می‌و شاهد و شمع است ترک دل و دین بهر چنین کار گرفتم شمعم رخ یار است و شرابم لب دلدار پیمانه همان لب که به هنجار گرفتم چشم خوش ساقی دل و دین برد ز دستم وین فایده زان نرگس بیمار گرفتم پیوسته چینین می‌زده و مست و خرابم تا عادت چشم خوش خونخوار گرفتم شیرین لب ساقی چو می‌و نقل فرو ریخت بس کام کز آن لعل شکربار گرفتم چون مست شدم خواستم از پای درآمد حالی سر زلف بت عیار گرفتم آویختم اندر سر آن زلف پریشان این شیفتگی بین که دم مار گرفتم گفتی: کم سودای سر زلف بتان گیر، چندین چه نصیحت کنی؟ انگار گرفتم با توبه و تقوی تو ره خلد برین گیر من با می‌و معشوقه ره نار گرفتم در نار چو رنگ رخ دلدار بدیدم آتش همه باغ و گل و گلزار گرفتم المنه لله که میان گل و گلزار دلدار در آغوش دگربار گرفتم بگرفت به دندان فلک انگشت تعجب چون من به دو انگشت لب یار گرفتم دور از لب و دندان عراقی لب دلدار هم باز به دست خوش دلدار گرفتم