عرفی شیرازی | رباعیها | رباعی شماره ۱۰۷

گر سنگ ملامت به دلم نستیزد از هر سر مو چشمه آز انگیزد ریزد می‌از آن سیه که بشکست ولی گر نشکند این شیشه می‌اش می‌ریزد