عرفی شیرازی | رباعیها | رباعی شماره ۶۰

ای شوق لبت ز صبر من برده ثبات تلخ از شکرین تبسمت کام نبات مشتاق لبت را چو اجل خون ریزد از تیغ اجل فرو چکد آب حیات