عرفی شیرازی | رباعیها | رباعی شماره ۸۷

دردا که اجل رسید و درمان نرسید توفیق به غور شور بختان نرسید مرگ آیت یأس خواند در شهر دلم کفر آمده ساخت دیر، ایمان نرسید