عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۶۰

برو مسیح که فکر فراغ من غلط است غلط مکن که علاج دماغ من غلط است نشان پای من آوارگی بجست، نیافت به دشت گم شدگی‌ها سراغ من غلط است ز استخوان همای باغ دوست معمور است ترانه گله آلود زاغ من غلط است نه عندلیب چمن زارم، از بهشت مگو ز گلخن آمده‌ام، کشت باغ من غلط است کنون که لذت الماس از نمک رو تافت کرشمه سنجی مرهم به داغ من غلط است حلاوتی که توان یافتن به خون جگر شکستن هوسش در دماغ من غلط است متاز بر اثر نور وغظ من، عرفی که پیروی به فروغ چراغ من غلط است